Dallime mes rishikimeve të "Romani i Radios/8"

6.924 bytes added ,  14 vjet më parë
ska përmbledhje të redaktimeve
No edit summary
No edit summary
|
“Viktima valëvitej në banjon e apartamentit të një gruaje me një letër xhep. Policia dyshon që ngjarja mund të ketë ngjyrime politike. Profesori kishte kohë që ishte angazhuar me demaskimin e sekteve masone dhe në përgjithësi misioneve fetare, shpesh me background të dyshimtë në vendin tonë”.
 
Marengleni, alias Xhimi, e nisi artikullin shpejt në redaksi. Që nga ajo proçka me atë këngëtaren gjoskmadhe, karriera e tij kishte vajtur për poshtë, si gur në fund të një pusi. Dhe ky ishte një pus i humbur ku gurët po ranë në fund as i nxirrte njeri. Pas intervistës shefi e kish përplasur me shqelma te sektori i kronikës së zezë. Ai nuk e kish kuptuar mirë në fillim. Intervista dukej interesante, këngëtares i kish nxjerrë ca të palara i kish futur dhe një të shkepur. Shefi duhej të ishte i kënaqur!
Vetëm më vonë mori vesh që këngëtarja ishte edhe dashnorja e dikujt me peshë që nuk duronte dot të lexonte në gazetën që sponsorizonte edhe vetë, ilegalisht, kuptohet, të dilnin gjëra që i vrisnin sytë e që as donte t’i dinte. Sa për të “shkepurën” mori vesh që shefi kishte kohë që e planifikonte për vete, po këngëtarja e kish refuzuar, kot, ashtu, sa për pordhë. Dhe pas gjithë kësaj, ai duhej të thoshte shyqyr që nuk e kishin përzënë me shqelma nga gazeta. Se cili shef do duronte nëpër këmbë një tip që kish futur në dorë një alamet femre që shefin e refuzonte.
Megjithatë, ky vend ku jetojmë e ka një të mirë. Edhe në pusin më të humbur të shtetit, vjen përherë një trazovaç e fut hundët. Xhimi ka shpresë, që do dalë përsëri mbi ujë. Dikush do të kujtohet për të. E deri atëherë i duhet t’i bëjë hyzmetin punës. Ama, i vjen dhe mirë që e ka sfiduar me sukses seksualisht shefin.
“ai ka pushtetin, unë kemi ... ” thoshte shpesh me vete duke buzëqeshur. Ato 3 pikat i referoheshin objektit që kish lindur konfliktin mes tij dhe shefit, për punë të Mugadesit.
Tani e kanë sjellë në këtë ngjarjen budallaqe me një profesor që tundet majë dushit. Ai ishte habitur që i vetëvaruri kish lënë dhe dushin hapur, sikur të donte të lante mëkatet. Policët kishin qenë të detyruar të vishnin mushama që ta hiqnin. Njëri kish shkulur një sixhade nga muri dhe mbi të kishin vënë kufomën derisa të vinte ambulanca.
Ngjarja me profesorin premtonte shumë në fillim. Po tani që kishte ardhur dhe kishte parë gjendjen, me atë letrën idiote të vetëvrasjes në xhep, kuptoi që s’kish për të nxjerrë gjë në dritë. Nuk ishte ky, me sa duket, fati i tij. Do i duhej të priste një krim tjetër që të bëhej i famshëm e i rëndësishëm në gjolin gazetaresk.
Veç nëse...
Ideja që i kishte ardhur kishte qenë thjesht brilante. Kishte lidhje me kohën e shkollës kur ai me 2 shokë harrakatë hapnin me kaçavidë dollapët ku ruheshin provimet dhe nuk synonin të rregullonin provimin e tyre, por vetëm të shkarravitnin fletën e provimit të dikujt që kishin inat.
Ai kish pritur sa policët po merreshin me mushamatë, dhe fshehtas kish shtuar një indicie në xhepin e pardësysë së viktimës.
Kish parë me buzëqeshje kur njëri nga hetuesit e nxorri me pincetë nga xhepi, desh i iku truri kur ai për pak sa nuk e hodhi si një gjë pa vlerë, dhe u qetësua vetëm kur e pa në qese, të mbyllje në kutinë e sendeve të hetimit.
Pastaj iu afrua si një gjarpër me zile vajzës bukuroshe që qante në cep.
Ai nuk e ngriti kokën. Zilja, nuk i funksionoi. Unë jam gjarpër, qoftë me qoftë pa zile, i tha vetes.
“Goce, më fal një minutë”
Ajo ngriti kokën. Ishte e bukur si lepujt e gjyshes së tij. Xhimi ishte rritur mes lepujve. Dhe i urrente. Po të ngordhte një lepur, hante dru ai. Po të humbte një lepur, hante drua ai.
Po t’i ndodhte një gjë atij, lepujt merrnin dhe ushqimin e tij.
“Si quhesh?”
“Silvi”
“ç’lidhje kishit me viktimën?”
“Ç’të duhet ty!?”
“Jam gazetar! Më duhet një intervistë...”
“Punë e madhe!”
Heshtje. Ajo uli prapë kokën. Gjarpri me zile iu afrua dhe i tha në vesh.
“Unë mund të të bëj të famshme. Siç bëra këngëtaren Mugades. Me të kam një marrëdhënie shuuuumë të ngrohtë...”
“Ik ore pirdhu, ti me gjithë Mugadesin tënd! Tani dil nga shtëpia ime! Urgjent!”
Lepuri brenda saj qe zhdukur dhe kishte dalë në dritë ujku. “Pa shih, pa shih!” mendoi Xhimi.
Doli qetë e pa fjalë. Ai e kishte mbjellë indicien. Kurse lepurushes-ujk s’do tia linte pa larë. Në fund të fundit, një ujk mund të jetë imponues në fotografi ose dhe në dimër në pyll, po një gjarpër me zile mbetet një gjarpër me zile.
Ndërsa doli te shkalla e pallatit, ku njerëzit ishin bërë si suvatim i skaduar që bie në rrugë e nuk e fshin kurrë njeri, ju kujtuan prapë lepujt. Dmth, ajo që mbeti nga lepujt pasi ai u vuri flakën me gjithë kotec.
 
 
* * *
Sofia rrinte ulur në karrige, dhe truri s’i punonte më. Kishin bërë një orë rrugë, thuajse pa folur, dmth ajo që pyeste me ngulm e ai që s’fliste, derisa ajo kishte urdhëruar që të ktheheshin dhe ai i kishte rënë një grusht në fytyrë. Syri do t’i qe nxirë. Sa mirë që s’më pa Hamdiu kështu, mendoi, do e kish varur për këmbësh këtë tipin... dmth, pasi të dalë nga burgu...
Libri me planin e arratisjes ka mbetur në makinë. Nuk duhet të humbë... po Sandri? Ç’i ka bërë vetes ai kafshë?? Pse të ketë vrarë veten?? Asaj i rrjedhin lot. As që përpiqet t’i fshijë, për inat të këtij taksixhiu impotent që guxon edhe bën rrëmbime.
Ai rri aty me biftekun përpara e ha ngadalë, sikur ëshët në piknik. Bifteku para saj është i paprekur. Nuk do hante sikur nami të bëhej. Sikur të qe dhe duke vdekur urie.
Bimi, ngrinte herë pas here kokën e shihte nga dera.
Ajo e shihte ngulët e vrenjtur në sy. Ama nuk ia mbante të bënte më pyetje. Nuk donte të nxinte edhe syrin tjetër... Kjo situatë shumë shpejt do mbarojë, dhe ajo do ja kthejë borxhin e gjithë këtij idiotizmi...
Te dera u shfaq një burrë me kasketë. Ai erdhi dhe u ul në tavolinën e tyre.
“Gati, jemi” tha.
Sikur ata të dinin të studionin një qenie njerëzore, do kishin lexuar në bebëzat e zmadhuara të Sofisë tmerrin që e mbërtheu.
Ata u ngritën, dhe ajo pas tyre. Pa folur pa pyetur.
U ngjitën sipër lokalit, te pjesa ë duhej të shërbente si motel. E futën në një dhomë. I dhanë diçka për të veshur, dhe i thanë të ishte gati për një orë.
Kur dera u mbyll, çelësi u rrotullua në bravë, ajo hapi mbi krevat fustanin e bardhë që duhej të vishte dhe shpërtheu në dënesë. Kishte të paktën 20 vjet, që kur kishte abortuar një fëmijë që s’lindi kurrë me një njeri që s’u bë burrë kurrë që nuk kishte qarë ashtu. As kur i pat vdekur gjyshja.
 
 
* * *
Vëlla Xh. rrinte ulur në karrike me duar mbi gjunjë dhe dëgjonte zhurmat që vinin nga apartamenti përballë i Sofisë. Diçka kishte ngjarë, po dera e vëllezërve të misionit nuk kishte sy magjik, por dhe po të kishte ai nuk do qe ngritur të shikonte se ç’bëhej.
Ka punë që i di vetëm Zoti. Njerëzit jnaë kuriozë më shumë se ç’duhet. Pse nuk e kanë futur edhe kuriozitetin te 7 mëkatet bazë? Kurioziteti, ishte nëna e tërë të këqiave.
Anonymous user