Asdreni: Përrallë e vjetër

Përrallë e vjetër
Kish mbetur në vetmi edhe harrim
Dhe bota rreth i dukej si e shkretë
Përhera vetë pyetej ç’do jetë
Kjo rrojtja pa kurrfarë një kuptim?


Përnjëherë e gëzoi një lumtëri,
Për të një ngjarje krejt e pashpresuar,
Ish paras që po ndjente dashuri
Dhe paras ish kur qe i dashuruar.


Ashtu siç gjykoi ai me mend
Se më të rëndin t’jetës tij problem
E pati zgjidhur, po, me një poem,
Aq sa prej gazit më nuk gjente vend.


T’i mbushet ëndrra dot që s’e pat lidhur,
Siç as aherë as kurrë nuk u mund,
Problemi mbet siç ish gjith’ i pazgjidhur,
Por poemi, patjetër mori fund.


Asdreni
Burimi: Gazeta "Shqiptarja.com" 12.11.2013